Van elfjes naar wetenschappers

Nou moe, Blogger vindt foto’s echt niet meer leuk. Nouja, dan vertel ik maar mijn volgende verhaaltje: over mijn weekend in Nederland! Na het vermoeiende maar fantastische weekendje rondreizen met Eric volgde een doodgewone werkweek. Er komen inmiddels mooie resultaten uit, daar ben ik erg blij mee. De volgende zaterdag kon ik meteen weer op het vliegtuig, hup naar Nederland. Het EPS had me uitgenodigd voor een conferentie daar. Ik kon het natuurlijk niet laten een dagje eerder te gaan (kostte evenveel) en de EFF mee te pikken. Het vliegen is inmiddels alsof je een trein pakt, alleen moet je langer wachten voordat je mag vertrekken. Op Schiphol stonden mijn ouders en (verrassing!) mijn broertje en zijn din me al op te wachten. Omdat mijn ouders zoveel jaar getrouwd waren gingen we lekker uit eten. Het eten was super lekker en je kreeg véél! Mijn hemel. Daarna zijn we naar Naaldwijk gereden, want ik moest zo nodig een nieuwe pruik hebben voor de EFF. Thuisgekomen heb ik die pruik meteen gesloopt om mijn inmiddels wereldberoemde *kuch* paardenstaart te maken. Mijn oude was nogal pluizig geworden en daar kon ik natuurlijk niet mee aankomen. Ik heb ook mijn kostuum gecheckt en gestreken, alles was nog heel! 

Ergens heb ik geloof ik nog geslapen, ofzo? Iets dat erop lijkt? En toen stond ik alweer mijn visagie en haar te doen want over een half uur zou taxi Eric alweer voor de deur staan en aaaaaaaaaah!! In Haarzuilens aangekomen konden we lekker vooraan de parkeerplaats staan. In de rij voor de kaartjes was het al erg gezellig en na een klein half uurtje konden we het terrein op. Daar werden we meteen besprongen door fotografen, maar ze moesten maar wachten, want ik had mijn vleugels nog niet op. Eric hielp me daarmee en de snipers intussen maar foto’s maken. Heel charmant. Een vrouw was zelfs zo bijdehand om me meteen te claimen voor de eerste foto’s. Helaas voor haar ging die ‘eer’ toch echt naar Eric. Na een kort shootje met fantastische resultaten gingen we ieder onze eigen weg. Het was heerlijk weer en al snel was het park vol bezoekers. En fotografen, honderden fotografen. Het was werkelijk waanzin! Het was heel leuk om zoveel bekenden tegen te komen en door kleine meisjes gevraagd te worden om een foto. Kletsen, poseren, wat eten, lachen, nog meer poseren, kletsen, shooten, zwaaien, weer shooten, fefilmd worden, onzin uitkramen en rondstuiteren…  Ik had echt geen moment rust :D De EFF meet om 2 uur was een ouderwets kippenhok en een daverend succes. Aan het eind van de dag begon ik toch wel moe te worden en ik kreeg last van mijn vleugels. We hebben nog even zitten praten met een paar bekenden, voordat we naar huis zijn gegaan. Thuis had ik nog net energie genoeg om mijn tas in te pakken, want de volgende dag moest ik alweer de hort op.

 

 Foto's door Eric Qsimple

 

Foto's door Jurgen de Boer.

 

Maandag en dinsdag was namelijk de EPS meeting in Lunteren! Om half 7 zat ik alweer in de bus richting Delft. Gelukkig kon ik vanaf Den Haag met Myckel meereizen, anders was ik geheid in slaap gevallen. Myckel is een oud-labgenoot uit Leiden en we hebben lekker zitten kletsen over ons onderzoek. In Lunteren kregen we meteen een lekker gebakje als welkom. Hier ontmoette ik nog meer mensen van mijn oude lab en ook een meisje dat ik ken uit Lausanne. De praatjes in de ochtend gingen vooral  over fysiologie en zaadontwikkeling. Niet echt mijn ding, maar ok. Tijdens de pauze werd ik ineens aan de kant gesleept en voorgesteld aan Ben Scheres. Dit is de Principal Investigator (ofwel de baas) van een onderzoeksgroep waar ik erg geïnteresseerd in ben. We hebben even kunnen praten over wat hij nu allemaal doet met zijn groep en wat mijn interesses zijn. Er zit zeker interessant onderzoek tussen! De lunch was samen met de andere deelnemers van het EPS Graduate programme. Het zijn leuke mensen en al snel waren de gesprekken aan de gang. Tijdens het avondeten zaten we ook weer bij elkaar met een paar. In de avond was de science slam (presenteer je onderzoek op een leuke manier in 5 minuten). Dit was super grappig, net als de vorige keer. In de avond hebben we nog een drankje gedaan, maar daarna ben ik doodop in bed gerold.

Dag 2 begon vroeg met een lekker ontbijt samen met mijn oude labgenootjes. Daarna waren er een aantal praatjes die ik erg interessant vond. In de koffiepauze had ik een afspraak met Dolf Weijers, een andere PI. Hij doet vooruitstrevend onderzoek met zijn groep en het was een erg leuk en interessant gesprek. Het wordt nog moeilijk kiezen! Voor de lunch heb ik mezelf gewoon bij mijn oude lab neergeplempt en had ik net genoeg tijd om mijn eten naar binnen te werken. Ik moest alweer terug naar schiphol! De reis terug naar Lausanne verliep vlekkeloos, binnen een paar uur ben je 1000km verder! De rest van de week was niet bijzonder, gewoon werk. In het volgende weekend heb ik he-le-maal niks gedaan, behalve schoonmaken, wassen en opruimen. Dat had ik echt even nodig na die weken van drukte. Deze maandag had ik een presentatie en die ging prima. Er is een nieuwe collega op het lab en daar kan ik het erg goed mee vinden. Het weer is heel raar deze week. Regen, warm met zon, knallende onweer en dan hup weer een zonnetje. Dit weekend gaan we met een aantal mensen eindelijk naar de grotten in Vallorbe. Ik heb er onwijs zin in en hoop dat het een beetje droog blijft. Mijn camera gaat in ieder geval mee.

Jullie zullen de foto’s dus nog wel zien!

Een weekend voor avonturen

De tijd vliegt! Voordat je het weet ben je twee weken verder en heb je nog niks geschreven. Ik heb dan ook een heleboel gedaan. Twee weken geleden kwam Eric over vanuit Nederland voor een gezellig weekendje rondtoeren. Hij kwam vrijdag al aan, dus zijn we meteen uit eten geweest bij een verrassend goed Chinees restaurant. Daarna was het kletsen, en nog meer babbelen, en nog meer ouweh*ren… Je kent het wel. Voordat we het wisten was het al laat en moesten we naar huis ofwel hotel. De volgende dag hadden we immers een vol programma!

Zaterdagochtend hadden we op het station afgesproken. Met de trein gingen we naar Lucens, een klein schattig dorpje meer in het binnenland. Het was heerlijk weer, de zon scheen en zelfs in de ochtend was het al best warm. Natuurlijk hadden wij de pech dat de trein stuk ging, haha. Op een klein stationnetje halverwege moesten we uitstappen. De hele trein stonk naar verbrand metaal, misschien de handrem vergeten eraf te halen?  Gelukkig hadden we totaal geen haast en hebben we wat lekkers gekocht in het winkeltje. Na ruim een half uur kwam de volgende trein eraan en konden we weer verder. In Luncens aangekomen konden we het kasteel al vanaf het station zien liggen. Het zag er prachtig en indrukwekkend uit! Torens, bruggen en muurtjes, we zagen het al helemaal zitten. 

Het was even zoeken door het dorpje, maar uiteindelijk vonden we de weg naar boven. Om voor een dicht hek te staan… Blijkbaar was het kasteel helemaal niet toegankelijk voor het publiek! Dat hadden ze op de websites helemaal niet vermeld, het leek alsof je er gewoon in kon. Het was erg balen, maar we hebben alsnog mooie foto’s gemaakt aan de buitenkant van het kasteel. Het was inmiddels behoorlijk warm en de zon was gemeen scherp. We hebben nog een rondje door het dorpje gemaakt, maar daar viel niet zoveel te beleven. Hup in de trein terug dan maar. 

In Lausanne zijn we toen met de bus naar het grote park geweest met de houten toren. Voordat we die gingen beklimmen, wilden we eerst natuurlijk een bakkie doen. Uiteindelijk kwamen we bij de kinderboerderij terecht, haha. Daar hadden ze een schattig cafeetje waar we even konden opladen. Helaas was het bos nog kaal, maar het was toch een leuke wandeling en klim naar de top van de toren. Hier hebben we lang genoten van het uitzicht. De lucht was voor het eerst in maanden weer helder en we konden zelfs de Mont Blanc zien. Na deze attractie was het tijd voor de volgende. We zijn  met de metro naar Ouchy gegaan, waar ik eerder over verteld heb. Daar hebben we heerlijk relaxed rondgewandeld, wat geshoot, ijsje gegeten… Máár we waren nog niet klaar met de toerist uithangen, ik moest natuurlijk ook even Lausanne laten zien. Respect voor Eric, die nog steeds de puf had om al die trappen, heuvels en hellinkjes op en af te klimmen. Moegelopen gingen we een restaurant binnen, waar we volgens een belachelijke tijd moesten wachten voordat we überhaupt onze bestelling konden opgeven. Blijkbaar gaat de keuken pas laat open en komen ze nog veel later je bestelling opnemen. Het eten was best ok en wij kletsten wel door. 

Zondag was het tijd voor de echt grote trip. In alle vroegte hebben we de trein naar Montreux genomen. Hier zijn we overgestapt op de Golden Pass Train. Dit is een panoramatrein met tandrad. Het rijdt niet over een normale rails, maar trekt zich als het ware omhoog doormiddel van een tandwiel dat in een speciale baan grijpt. Dat voelt heel grappig, een soort prrrrrrrrrr. De reis duurde ongeveer een uur en was werkelijk adembenemend. Van het laagland kwamen we langzaam maar zeker steeds hoger in de bergen. We zijn door vele tunnels en schutten gereden, waardoor we de ene keer uitzicht hadden op het meer en de andere keer op de bergen van het binnenland. Weilanden, stukken woud, echte Zwitserse huisjes… we hebben alles voorbij zien komen. Uiteindelijk kwamen we boven de sneeuwgrens en eindigde de reis op 2 km hoogte, op de top van de berg Rochers-de-Naye. Hier hebben we een tijd lang staan kwijlen op het uitzicht, máár we waren er nog niet helemaal. Het station staat namelijk nog een eindje onder de echte top en tja, als we er dan toch zijn willen we natuurlijk wel naar het uiterste puntje! Het probleem was alleen, dat de sneeuw er metersdiep lag en er van een pad of trap geen spoor te bekennen was. Gekken die wij zijn, wij gingen gewoon klimmen. Het was doodvermoeiend, maar wel heel gaaf. Volgens Erics GPS was de helling maximaal zo’n 70 graden, het was écht heel steil. Na veel hijgen en puffen zijn we er dan toch gekomen en het was echt de moeite waard. Over de rand van de top konden we het dal van het meer van Geneve inkijken. Overal bergen met sneeuw op de toppen terwijl in de dalen alles al groen aan het worden was, werkelijk schitterend. Ook hier zijn we lang gebleven en hebben we veel foto’s gemaakt. De terugweg naar beneden was in het begin doodeng. Het was zo steil en je kon ineens heel diep wegzakken in de sneeuw en pardoes naar beneden rollen. Dat was dus op handen en knieën achteruit, tot het iets minder steil werd. Uiteindelijk kwamen we veilig beneden en hebben we lekker gegeten in het restaurant. Rösti met ham en ei, hmmm. Volgens de GPS hebben we uiteindelijk 67 meter geklommen in de hoogte over een afstand van 188 meter. Later zagen we ook terug hoe het eigenlijke pad liep en hebben we ons doodgelachen. We waren gesloopt, maar het was helemaal de moeite waard. 

Toen was het tijd om de trein terug te nemen. Ook op de terugweg was het uitzicht weer prachtig, ik zou uren in zo’n trein kunnen zitten. Het spoor is ook al heel oud en gaat over allerlei smalle richels, door wouden en tunnels heen. Knap hoe ze dat in die tijd hebben weten aan te leggen!  In Montreux hebben we de bus gepakt richting het volgende kasteel. Het was bloedheet, gelukkig hadden we zonnemelk mee. Het kasteel zelf was schitterend en hier konden we wel in! Allerlei kamers, muren, torentjes, overlopen en doorgangen… je kon erin blijven rondlopen. Helaas hadden ze het meeste meubilair weggehaald, wat natuurlijk logisch is. Hier zijn we ook weer even gaan shooten en daarna hebben we lekker een ijsje gegeten in de schaduw. We zouden daar uren kunnen blijven zitten, maar we moesten helaas ook een keer terug. We waren helemaal verrot na die lange dag, dus zijn we lekker asociaal bij de McDonalds gaan eten, heerlijk! Met volle buikjes hebben we een korte wandeling gemaakt richting Erics hotel, omdaar nog even verder te kletsen. Toen was het tijd om naar huis te gaan, ik moest helaas de volgende dag weer gewoon werken. Het was echt een topweekend!!

Foto's wil blogger niet eten op het moment, dus die volgen later.

Museum

Ellow allemaal!

Jeetje wat gaat de tijd hard. Sinds mijn vorige blog ben ik in Nederland geweest voor Pasen. Het was leuk om weer even thuis te zijn met familie. En betaalbare winkels! Ik heb meteen allerlei materialen voor mijn kostuum gescoord en verder wat basisdingen voor dagelijks gebruik. Eerste Paasdag was gezellig met een brunch met de hele familie. Tweede Paasdag werd ik helaas alweer op het vliegtuig geslingerd richting de bergen. Driemaal raden wat ik ging doen zodra ik in Lausanne aankwam? Juiiiiist, plantjes water geven :D Daarna was het tijd om mijn koffer annex rijdende supermarkt uit te pakken. Je kunt tenslotte nooit te veel eten uit Nederland meenemen. Dinsdag labdag, de resultaten beginnen nu echt binnen te komen, al gaat het nog niet echt hard. Dat ik een maand ben verloren door andermans geklooi begin ik nu echt te merken. Ach, gas erop en we zien wel waar het eindigt. De sfeer op het lab is in ieder geval nog heel gezellig.

In het weekend was ik nogal gaar, maar ik moest toch iedere dag naar het lab om wat platen te verhuizen, culturen over te zetten enzovoorts. Zaterdag was het zulk heerlijk lenteweer, dat ik geen zin had om meteen naar huis te gaan. Er is een prachtig natuur-historisch museum in het centrum waar ik nog niet was geweest, dus dat was een mooi plan. Daar aangekomen bleek de toegang speciaal voor die dag gratis te zijn. Mazzel! Het museum zelf zit in een oud paleis, echt heel mooi. Helaas kon ik niet veel foto's maken van het interieur, er waren overal mensen.

Het was echt zo'n ouderwetsch museum met kasten vol zooi ehm interessante dingesen. Nee serieus, ze hadden echt een prachtige collectie die je gewoon rustig kon bekijken. Geen computer zooi en allerlei fancy decors met één dingetje erin, maar veel en kwijl enzo. Voor een bioloog dan. Het archeologie gedeelte was wel aardig, maar er was geen overkoepelend verhaal. Na 3 potscherven, 5 koperen gespen en een steen met tekst heb je het wel gezien. Het geologie stuk daarentegen schitterde je letterlijk tegemoet. Allemaal prachtige stenen en kristallen, sommigen een halve meter groot!

 

  Shinies!!

En een versteende boomstam (ja echt!) met allerlei kleuren mineralen erin. 

En dan nu even een *squee* momentje voor de biologen onder ons: puur hemoglobine! Dat is het spulletje in de bloed dat zuurstof bindt. Het bevat ijzer, vandaar dat het er bruinig uitziet.

Glow in the dark stenen!

Een verdieping hoger was het fossielen gedeelte. Ze hadden er onwijs veel dingen uit de tijd van de dinosaurussen, en ook dino's zelf. Het was lastig door het glas fotograferen, maar hier een paar plaatjes:

 Een dino ei! Ik had de 2 euro op het glas gelegd, in het echt is het ei dus nog groter.

U zocht een blad van 1.5 meter groot? Leeftijd een miljoen of tig?

 Trilobiet van 40 cm groot

 Versteende spons geval

 Ammonietenschelp opgevuld met allerlei mineralen

 Garnaal-achtig beest en zeewier. Fossiele afdruk.

Enorme schelp

De bovenste afdeling had een collectie opgezette beesten. Hoewel het kunstig gedaan was, vond ik hier niet zoveel aan. Al met al was het een geslaagd bezoek. De rest van de avond heb ik met Esther zitten kleppen op de internets. Zij heeft het ook erg naar haar zin!

Zondag was lui, tot ik weer naar het lab moest. En hup weer terug naar lui, haha. Ik had wat teksten geschreven voor beginnende modellen en deze op een forum geplaatst. Iedereen was er blij mee, dus dat is mooi. Het is lente-achtig weer, heerlijk! Echt warm is het nog niet, maar het begin is er. De bloemen schieten nu echt uit de grond, dus daar moeten natuurlijk foto's van gemaakt worden.

Zo, jullie zijn weer helemaal bij, ik ga Dr. Who kijken!

xxx

Geen bericht is goed bericht

Tja mensen, er gebeurt hier eigenlijk niet zoveel nieuws. Behalve dat ik toegelaten ben voor het EPS programma! Na een korte training moet ik een onderzoeksvoorstel schrijven. Van de 14 voorstellen worden er 2-3 uitgekozen en die krijgen dan geld voor 4 jaar.

Ik hoor dat het in Nederland nog bar koud is. Nou, hier zitten we af en toe al in de dubbele cijfers! Al staat er vandaag wel een guur windje. Hier en daar komen de bloesems al op en steken bloemkopjes uit de grond. Omdat ik verder geen nieuws heb, maar een paar foto's daavan:

 

 

Over een paar daagjes ben ik weer in Nederland! Tot na Pasen, dan vlieg ik terug voor de laatste twee maanden. Tot de volgende keer!

One does not simply burn down the place

Stoppen met nagelbijten en angstig om je heen kijken, ik vertel al verder :p

Na een lange nacht slapen was mijn plan om de zaterdag lekker lui door te brengen. Tot ik een paniek mailtje in de digitale postbus kreeg. Rook, stroomuitval en chaos in het lab! Natuurlijk ben ik er als een gek heen gerend (vervloekt OV, wáár is mijn fiets?!). Samen met 4 anderen zijn we op onderzoek uitgegaan. Het bleek, dat de stoppenkast was doorgebrand. Letterlijk, het hele ding was zwart. Het was iemand al gelukt om verschillende groepen weer aan de gang te krijgen, maar het grootste deel van onze apparatuur was uit. Geen licht, geen koelkasten, geen vriezers... wat inhoudt dat onze belangrijkste en/of duurste voorraden langzaam maar zeker de vernieling in smolten. Overal klonken alarmen van vriezers die te warm werden, het licht flikkerde aan en uit, apparaten probeerden steeds op te starten maar hadden te weinig stroom, het was net een horror film joh! Met zijn vijven hebben we alle spullen uit vriezers gehaald en in vriezers op andere verdiepingen gestopt. Koelkasten werden verhuisd naar plekken waar de stroom het wel deed en ook al het onderzoeksmateriaal uit de -80 vriezer moest als een gek versleept worden. Uiteindelijk zijn we er 3 uur mee zoet geweest. Helaas had alles al uren de kans gehad om te smelten, dus we zullen wel zien wat het nog doet en wat niet. Gelukkig kan het meeste wel een stootje hebben.

Uiteindelijk bleek, dat er op sommige stoppen te veel stroom stond, en deze zaten ook nog direct naast elkaar. Samen maakten ze zoveel warmte, dat de boel in de fik vloog. Een techneut heeft meteen stoppen omgelegd en ergens volgende week gaan ze de boel definitief repareren. Op maandag konden we weer gewoon werken, al was één koelkast wel definitief kapot. Achja, gelukkig is de boel niet echt in de fik gevlogen, dat is het voornaamste.

Diezelfde avond nog stond nog meer chaos op het programma: het groepsdiner met de homies + aanhang. Ik zou koken, de rest had spullen voor het hoofdgerecht gekocht. Omdat ik alleen een hoofdgerecht wat karig vond, had ik ook een voorgerecht en toetje gefixt. We begonnen met een pizza toastje uit de oven. Daarna verse curry-saté met groente, gemarineerde kip en rijst. Het toetje bestond uit zelfgemaakte chocoladepudding met biscuit. En kaarsjes, want Loic was jarig!

 Nagerecht en voorgerecht vredig naast elkaar.

 Koekjes op de borden als binnenkomer.

 Le nom

 Loic's verjaardagspudding. Met roze kaarsjes, want mannelijk.

Iemand is er blij mee :D

Die pudding is zo lekker, er zaten 3 pakjes in, dus raad eens wat ik eet vanavond! Iedereen vond het diner onwijs lekker en geslaagd, we gaan het zeker nog eens doen.

Zo, nu zijn jullie weer b(l)ij!

Lab retreat

Hey allemaal!

Na lang wachten was daar dan eindelijk de lab retreat! Om 8 uur was ik al in het lab om plantjes water te geven (inmiddels weer terug in hun eigen huisje) en om half 9 konden we met zijn allen in de bus.

De tocht duurde zo'n 2 uur en was werkelijk schitterend toen we eenmaal hoger in de bergen kwamen. Als echte Hollandse had ik nog nooit zulke bergen van dichtbij gezien. De baden liggen op 1300m hoogte, wat eigenlijk nog niks is.

Bij aankomst kregen we nog niet de sleutels van onze kamers, maar we mochten al wel de baden in. En oh man, wat was dat heerlijk! Binnen was een relatief koud bad, dus daar deden we uiteraard niet aan. Buiten waren twee geweldige baden van 33 en 35 graden. Aan de randen waren banken met bubbels en er waren wat watervallen en stromingen. Mijn collega's hebben zich nog doodgelachen, omdat ik steeds door die stomme water jets omver geblazen werd. Klein meisje enzo. We hebben werkelijk uren in die baden gelegen en heel wat afgekletst met die en gene. Het uitzicht was geweldig, met alle bergen er omheen. Op een gegeven moment ging iedereen in het restaurant lunchen, maar ik had bammetjes gehaald en bleef lekker lui in het water. Uiteindelijk ben ik er nog bruin van geworden ook! Ik heb geen foto's van de baden zelf, ik wilde niemand verlegen maken.

Na het badderen kregen we de sleutels van onze 'kamers.' Ik zet het tussen haakjes, want het waren complete appartementen! Ik deelde er een met Esther, Véronica en Yuree. Er waren twee slaapkamers en twee badkamers, wat een luxe. Er waren zelfs een keuken en een balkon aan beide kanten!

Nadat we onze zooi in de kamers hadden gegooid, was het tijd voor (hoe kan het ook anders) een apero. Gevolgd door praatjes en het diner. Het diner was erg gezellig, een aantal mensen hadden een soort quiz gemaakt voor de groepsleiders. Het eten viel tegen, maar dat mocht de pret niet drukken. In de avond gingen we allemaal vroeg naar bed. NOT. Party time! Een kwartiertje de berg op en we belandden in de dorps disco. Er was werkelijk geen kip en de muziek was vreselijk, maar boeiend. Al snel was iedereen aan het dansen en we hadden de grootste lol. Om een uurtje of 2 gingen we terug naar het hotel, waar we nog even verder borrelden bij mensen op de kamer. Om half 4 was het toch maar tijd voor bed, de wekker ging alweer om 7 uur!

Het ontbijt was een enorm buffet met werkelijk alles. Je kon zelfs je eigen ei koken, precies zoals jij het lekker vond. Na het ontbijt weer praatjes en toen was het alweer tijd voor de thuisreis. Helemaal gaar kwamen we in Lausanne aan, waar iedereen meteen naar de groeikamers rende om de plantjes water te geven. Biologen he... Gelukkig konden we daarna naar huis om in bed te rollen, tot de volgende crisis zich aandiende.

Oeh, cliffhanger :p

Onze arme plantjes

Hier de beloofde foto's van het instant plantenlab. Helaas waren de condities niet optimaal (duh) en hebben een aantal groentjes het niet overleefd. Gelukkig hebben mijn kindjes het wel gered! Onze groeikamer is weer mooi wit en inmiddels zijn alle planten teruggebracht naar hun oude plekje.