De tijd vliegt! Voordat je het weet ben je twee weken verder
en heb je nog niks geschreven. Ik heb dan ook een heleboel gedaan. Twee weken
geleden kwam Eric over vanuit Nederland voor een gezellig weekendje rondtoeren.
Hij kwam vrijdag al aan, dus zijn we meteen uit eten geweest bij een verrassend
goed Chinees restaurant. Daarna was het kletsen, en nog meer babbelen, en nog
meer ouweh*ren… Je kent het wel. Voordat we het wisten was het al laat en
moesten we naar huis ofwel hotel. De volgende dag hadden we immers een vol
programma!
Zaterdagochtend hadden we op het station afgesproken. Met de
trein gingen we naar Lucens, een klein schattig dorpje meer in het binnenland. Het
was heerlijk weer, de zon scheen en zelfs in de ochtend was het al best warm.
Natuurlijk hadden wij de pech dat de trein stuk ging, haha. Op een klein
stationnetje halverwege moesten we uitstappen. De hele trein stonk naar
verbrand metaal, misschien de handrem vergeten eraf te halen? Gelukkig hadden we totaal geen haast en
hebben we wat lekkers gekocht in het winkeltje. Na ruim een half uur kwam de
volgende trein eraan en konden we weer verder. In Luncens aangekomen konden we
het kasteel al vanaf het station zien liggen. Het zag er prachtig en
indrukwekkend uit! Torens, bruggen en muurtjes, we zagen het al helemaal
zitten.
Het was even zoeken door het dorpje, maar uiteindelijk vonden we de weg
naar boven. Om voor een dicht hek te staan… Blijkbaar was het kasteel helemaal
niet toegankelijk voor het publiek! Dat hadden ze op de websites helemaal niet
vermeld, het leek alsof je er gewoon in kon. Het was erg balen, maar we hebben
alsnog mooie foto’s gemaakt aan de buitenkant van het kasteel. Het was
inmiddels behoorlijk warm en de zon was gemeen scherp. We hebben nog een rondje
door het dorpje gemaakt, maar daar viel niet zoveel te beleven. Hup in de trein
terug dan maar.
In Lausanne zijn we toen met de bus naar het grote park
geweest met de houten toren. Voordat we die gingen beklimmen, wilden we eerst
natuurlijk een bakkie doen. Uiteindelijk kwamen we bij de kinderboerderij
terecht, haha. Daar hadden ze een schattig cafeetje waar we even konden
opladen. Helaas was het bos nog kaal, maar het was toch een leuke wandeling en
klim naar de top van de toren. Hier hebben we lang genoten van het uitzicht. De
lucht was voor het eerst in maanden weer helder en we konden zelfs de Mont
Blanc zien. Na deze attractie was het tijd voor de volgende. We zijn met de metro naar Ouchy gegaan, waar ik
eerder over verteld heb. Daar hebben we heerlijk relaxed rondgewandeld, wat
geshoot, ijsje gegeten… Máár we waren nog niet klaar met de toerist uithangen,
ik moest natuurlijk ook even Lausanne laten zien. Respect voor Eric, die nog
steeds de puf had om al die trappen, heuvels en hellinkjes op en af te klimmen.
Moegelopen gingen we een restaurant binnen, waar we volgens een belachelijke
tijd moesten wachten voordat we überhaupt onze bestelling konden opgeven.
Blijkbaar gaat de keuken pas laat open en komen ze nog veel later je bestelling
opnemen. Het eten was best ok en wij kletsten wel door.
Zondag was het tijd voor de echt grote trip. In alle vroegte
hebben we de trein naar Montreux genomen. Hier zijn we overgestapt op de Golden
Pass Train. Dit is een panoramatrein met tandrad. Het rijdt niet over een
normale rails, maar trekt zich als het ware omhoog doormiddel van een tandwiel
dat in een speciale baan grijpt. Dat voelt heel grappig, een soort prrrrrrrrrr.
De reis duurde ongeveer een uur en was werkelijk adembenemend. Van het laagland
kwamen we langzaam maar zeker steeds hoger in de bergen. We zijn door vele
tunnels en schutten gereden, waardoor we de ene keer uitzicht hadden op het
meer en de andere keer op de bergen van het binnenland. Weilanden, stukken
woud, echte Zwitserse huisjes… we hebben alles voorbij zien komen. Uiteindelijk
kwamen we boven de sneeuwgrens en eindigde de reis op 2 km hoogte, op de top
van de berg Rochers-de-Naye. Hier hebben we een tijd lang staan kwijlen op het
uitzicht, máár we waren er nog niet helemaal. Het station staat namelijk nog
een eindje onder de echte top en tja, als we er dan toch zijn willen we
natuurlijk wel naar het uiterste puntje! Het probleem was alleen, dat de sneeuw
er metersdiep lag en er van een pad of trap geen spoor te bekennen was. Gekken
die wij zijn, wij gingen gewoon klimmen. Het was doodvermoeiend, maar wel heel
gaaf. Volgens Erics GPS was de helling maximaal zo’n 70 graden, het was écht
heel steil. Na veel hijgen en puffen zijn we er dan toch gekomen en het was
echt de moeite waard. Over de rand van de top konden we het dal van het meer
van Geneve inkijken. Overal bergen met sneeuw op de toppen terwijl in de dalen
alles al groen aan het worden was, werkelijk schitterend. Ook hier zijn we lang
gebleven en hebben we veel foto’s gemaakt. De terugweg naar beneden was in het
begin doodeng. Het was zo steil en je kon ineens heel diep wegzakken in de
sneeuw en pardoes naar beneden rollen. Dat was dus op handen en knieën
achteruit, tot het iets minder steil werd. Uiteindelijk kwamen we veilig
beneden en hebben we lekker gegeten in het restaurant. Rösti met ham en ei,
hmmm. Volgens de GPS hebben we uiteindelijk 67 meter geklommen in de hoogte
over een afstand van 188 meter. Later zagen we ook terug hoe het eigenlijke pad
liep en hebben we ons doodgelachen. We waren gesloopt, maar het was helemaal de
moeite waard.
Toen was het tijd om de trein terug te nemen. Ook op de
terugweg was het uitzicht weer prachtig, ik zou uren in zo’n trein kunnen
zitten. Het spoor is ook al heel oud en gaat over allerlei smalle richels, door
wouden en tunnels heen. Knap hoe ze dat in die tijd hebben weten aan te leggen!
In Montreux hebben we de bus gepakt
richting het volgende kasteel. Het was bloedheet, gelukkig hadden we zonnemelk
mee. Het kasteel zelf was schitterend en hier konden we wel in! Allerlei
kamers, muren, torentjes, overlopen en doorgangen… je kon erin blijven
rondlopen. Helaas hadden ze het meeste meubilair weggehaald, wat natuurlijk
logisch is. Hier zijn we ook weer even gaan shooten en daarna hebben we lekker
een ijsje gegeten in de schaduw. We zouden daar uren kunnen blijven zitten,
maar we moesten helaas ook een keer terug. We waren helemaal verrot na die
lange dag, dus zijn we lekker asociaal bij de McDonalds gaan eten, heerlijk! Met
volle buikjes hebben we een korte wandeling gemaakt richting Erics hotel,
omdaar nog even verder te kletsen. Toen was het tijd om naar huis te gaan, ik
moest helaas de volgende dag weer gewoon werken. Het was echt een topweekend!!
Foto's wil blogger niet eten op het moment, dus die volgen later.
