Zo, zijn we alweer een paar dagen verder. Ik begin nu echt
in een ritme te komen en op het lab gaat het ook prima. Ik worstel nog steeds
met mijn research proposal, maar het gaat de goede kant op. Gisteren hoorde ik
ineens dat ik toch een verblijfsdocument nodig had (ondanks eerder tig keer
vragen). Ik moest naar een bureau ergens midden in de stad met een foto en mijn
paspoort. Toen ik het eindelijk gevonden had en na drie kwartier wachten bij de
balie mocht verschijnen, bleek dat een paspoort niet meer werd geaccepteerd en
men nu een geboorteakte wil hebben. Ohja en of ik ook even 90 euro neer wil
leggen voor een geprint papiertje. Katching! Daar gaat de rest van mijn budget
voor deze maand. Ik heb dan nog maar 45 Franc tot december. Tuurlijk heb ik wel
meer geld achter de hand, maar ik wil zoveel mogelijk binnen budget blijven.
Maargoed, toen mocht ik weer onverrichter zake naar huis, want ik had
natuurlijk geen geboorteakte in mijn holle kies.
Op de terugweg met de
metro was het onwijs druk en op mijn uitstap halte drong er een hele groep
middelbare scholieren naar binnen, terwijl nog niemand de kans had gehad om uit
te stappen. We konden ook niet meer op tijd bij een andere uitgang komen en
werden dus gedwongen om nog een halte mee te rijden. Gelukkig kwam de metro
terug snel. Vlak bij de metro is een supermarkt, daar ging ik wat boodschappen
doen. Het laatste stuk naar mijn huis is met de bus. Ik heb er vaak over
gedacht om dat stuk te gaan lopen, maar het is nog zeker 5 km zoals de bus
rijdt (die rijdt redelijk rechtstreeks) en een andere weg weet ik niet. Ik heb
wel een kaart, maar met al die bergen weet je nooit waar een weg ineens ophoudt
of dat er toch een trappetje is. Het laatste stukje naar mijn huis staat er ook
niet meer op, heel handig haha. Die avond wilde ik haast dat ik wel was gaan
lopen, want de bus ging stuk! Na een kwartier bleek dat hij niet zomaar gemaakt
kon worden en moesten we allemaal de bus uit. Er was al een ander opgeroepen,
dus na een paar minuten konden we weer verder. Je kunt veel zeggen over
Zwitserland, maar hun OV is echt top!
Het laatste stukje de berg op werd ik bijna omver gekegeld
door een Zwitser op een stepje. Een volwassene, ja. Heel veel mensen hebben
hier zo’n aluminium stepje met veel te kleine wieltjes en ditto stuur. Die
kunnen ze makkelijk de berg op nemen en dan hup op de step de berg afsuizen.
Handig, maar levensgevaarlijk! Ik mis het fietsen wel. In Nederland spring je
even op de fiets als je een boodschap moet doen en draagt die ook al het
gewicht voor je. In Zwitserland staat fietsen in de stad gelijk aan zelfmoord,
want áls er al een ‘fietspad’ is, dan loopt hij dwars tussen de auto’s door en
de automobilisten zijn niet zo galant… De berg naar mijn huis opfietsen is
trouwens ook niet te doen. Alles is te ver weg om te voet te doen (hemelsbreed
valt soms wel wat mee, maar bergen, trapjes, watertjes…), dus moet ik steeds
met de bus overal heen. Heerlijk dat er een bus is hoor! Alleen dat wachten de
hele tijd daar moet ik aan wennen.
Anyways, na al mijn avonturen was ik eindelijk thuis en kon
ik gaan koken. Mijn vrouwelijke huisgenootje is definitief aan het verhuizen
naar een appartement, maar in ruil daarvoor is een andere jongeman teruggekomen
van zijn vakantie. Ik geloof dat hij Pakistaan is, of iets in die richting. Eten,
slapen en vandaag weer naar stage. Er is 2 december een feestje waar iedereen verkleed moet komen.
Ik balen dat al mijn kostuums thuis liggen! Maar wie weet kan ik ergens een
oude lap stof vandaan halen en iets leuks naaien. Ik heb niet voor niets naald
en draad meegenomen! Dan heb ik gelijk een bezigheid voor mijn vrije uurtjes. Ik
heb al een idee wat ik wil maken, het moet niet te ingewikkeld worden want daar
heb ik de spullen niet voor.
Goed, ik ga plantjes zaaien! Maar voordat ik echt ga: feauteaus! Van het herfstbos op de campus, gemaakt vanaf het balkon van het lab.
xx van den Bioloogh
Geen opmerkingen:
Een reactie posten